باشيد كه فَشَل و سست مىشويد ، نيروى شما گرفته مىشود ، بعد بو و خاصيت از شما گرفته مىشود . يك جمعيتى كه وحدت نداشته باشد و اختلاف داشته باشد سست است ، ديگر آن بو و رايحهء خوشى كه از يك جامعهء واقعى اسلامى بلند مىشود از آن جامعه بلند نمىشود . على عليه السلام در آن لحظات آخر عمرشان وصيتى كرده‌اند كه مجموعا بيست ماده است ، يكى از آنها دربارهء وحدت و اتفاق است . حال ، اين كه در اين زمينه هم دشمنان چه كرده‌اند ، از ده دوازده قرن پيش تا قرن خودمان چه شده است ، خود مسلمين چقدر مسئول اين كارند ( كه واقعا هم مسئول‌اند ) و عوامل خارجى بالاخص يهودىها چقدر نقش مؤثر داشته‌اند ، اين هم داستان مفصلى است . در جنگهاى صليبى دويست سال مسلمين با مسيحىها جنگيدند و آخرش مسيحىها شكست خوردند و بعد شروع كردند به نيرنگ زدن ، از داخل تفرقه ايجاد كردن كه محققين امروز به اين مطلب پى برده‌اند كه بسيارى از حوادثى كه در دنياى اسلامْ بعد از جنگهاى صليبى رخ داده به تحريك همان صليبىها بوده كه وقتى از مواجههء رو در رو مأيوس شدند ، با اختلاف ايجاد كردن‌ها و با شعارهاى [ محرك نژادى در پى اهداف خود بودند . ] قصهء دولت عثمانى از همه روشنتر جريانى است كه در حدود پنجاه سال پيش رخ داد ، قصهء دولت عثمانى و جنگى كه عثمانىها با اروپايىها داشتند . دولت عثمانى خودش يك نيرويى بود . درست است كه اين دولت از درون خودش فاسد بود ولى بالاخره يك مركزى بود . دشمن چه كرد ؟ بر اساس فَرِّقْ تَسُدْ ( تفرقه بينداز و حكومت كن ) بعضى از عربها را تحريك كردند كه شما ملت عرب هستيد ، سيادت مال شماست ، چرا بايد تركها بر شما سيادت كنند ، چرا بايد منطقه‌هاى عربى زير حكم و نفوذ تركها باشد ، بياييد امپراطورى عربى بسازيد . به طمع امپراطورى عربى ، اينها را تحريك كردند . در حالى كه عثمانىها به هر حال داشتند با دشمن اسلام و مسلمين مىجنگيدند و احتياج به تقويت داشتند ، در چنين شرايطى از پشت خنجر زدند يعنى دنياى اسلام را دچار يك فاجعه كردند . همين كه عثمانىها از بين رفتند و شكست خوردند و